Παναγιώτης Βαμβακάς MD PhD       
        Γενικός Χειρουργός

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΤΗΣ ΚΗΛΗΣ

Με τον όρο κήλη περιγράφουμε την προβολή ενός «εσωτερικού» σπλάχνου δια μέσου μιας οπής του μυϊκού κοιλιακού τοιχώματος. Το κηλικό στόμιο, μπορεί να υπάρχει σαν φυσιολογικό ανατομικό στοιχείο, το οποίο αν «ανοίξει» περισσότερο δημιουργείται η κήλη ή μπορεί το κηλικό στόμιο να δημιουργείται σε διάφορα σημεία του κοιλιακού τοιχώματος, όπου δεν υπάρχει φυσιολογικά οπή.

Τα κυρίως αίτια της δημιουργίας της κήλης είναι

-  Τραυματισμός

-  Συνεχής αύξηση ενδοκοιλιακής πίεσης (από χρόνιο βήχα, δυσκοιλιότητα κτλ)AdTech Ad

- Προηγούμενη τομή από χειρουργείο.

Ανάλογα με την τοποθεσία της κήλης στο κοιλιακό τοίχωμα έχουμε :

1. Κήλες της βουβωνικής περιοχής (βουβωνοκήλη, μηροκήλη)

Οι ασθενείς συνήθως παρουσιάζονται με ένα εξόγκωμα στην βουβωνική χώρα, το οποίο σε αρχικά στάδια είναι ανεπαίσθητο, και προβάλει μόνο κατά την αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (άσκηση, βήχας, σφίξιμο). Παράλληλα ο ασθενής μπορεί να παραπονείται για ένα αίσθημα βάρους, κάψιμο ή απλά πόνο στην περιοχή, ή και όλα μαζί.Το εξόγκωμα αυτό είναι ο κηλικός σάκος ο οποίος περιέχει συνήθως ενδοκοιλιακό λίπος, αλλά μπορεί και να περιέχει τμήμα λεπτού ή παχέος εντέρου ή και τμήμα της κύστεως σε μεγάλες κήλες.

Εάν το περιεχόμενο της κήλης (π. χ. το έντερο) «σφηνώσει» μέσα στον κηλικό σάκο και δεν μπορεί να «επιστρέψει» στην κοιλία, η κήλη χαρακτηρίζεται «περιεσφιγμένη» και η χειρουργική αντιμετώπιση πρέπει να είναι άμεση (επείγον χειρουργείο) για να αποφευχθεί νέκρωση του περιεχομένου της κήλης(στραγγαλισμός).

2. Ομφαλοκήλες και Κοιλιοκήλες

Στην περίπτωση της ομφαλοκήλης το χάσμα (κηλικό στόμιο) υπάρχει κάτω από τον ομφαλό. Στις περισσότερες περιπτώσεις ομφαλοκήλης το χάσμα υπάρχει εκ γενετής (από αυτό το σημείο περνά ο ομφάλιος λώρος) και αργότερα μεγαλώνει. Στην περίπτωση της κοιλιοκήλης, το κηλικό στόμιο είναι στο πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα, χωρίς να είναι απαραίτητα στην περιοχή του ομφαλού. Οι κήλες αυτές μπορεί να κάνουν περίσφιξη, και καλό είναι να χειρουργούνται πριν προκαλέσουν πρόβλημα. Η χρήση ή όχι πλέγματος εξαρτάται από το μέγεθος της κήλης, αλλά τις περισσότερες φορές σε μεγαλύτερες των 2- 3εκ.προτιμούμε την χρήση πλέγματος. Οι κήλες αυτές, επιδιορθώνονται, είτε με την λαπαροσκοπική τεχνική, είτε με την κλασσική ανοικτή, με πλαστική αποκατάσταση. Η επιλογή της τεχνικής εξαρτάται μεταξύ άλλων από το μέγεθος της κήλης, την σωματοδομή του ασθενούς, και από την συνεκτίμηση άλλων παθολογικών παραγόντων του ασθενούς.

3. Επιγαστρικές κήλες

Βρίσκονται επί της μέσης γραμμής και πάνω από τον ομφαλό. Συνήθως είναι μικρές και περιέχουν προπεριτοναικό λίπος. Είναι εξαιρετικά απίθανο οι κήλες αυτές να περιέχουν τμήμα εντέρου, ή να κάνουν περίσφιξη/ Νέκρωση.

Η ανοικτή πλαστική αποκατάσταση, ή η λαπαροσκοπική αποκατάσταση με πλέγμα είναι η μέθοδος εκλογής για αυτές τις μικρές επιγαστρικές κήλες.

4. Μετεγχειρητικές και μεγάλες κοιλιοκήλες

Οι κήλες αυτές παρουσιάζονται στο σημείο όπου υπήρχε τομή λόγω παλαιότερου χειρουργείου ή παραμελημένες κοιλιοκήλες που ξεκίνησαν μικρές αλλά επειδή δεν αντιμετωπίστηκαν εγκαίρως γίνονται μεγάλες με περιεχόμενο που δεν δύναται να αναταχθεί στην κοιλιά. Είναι μια κατηγορία από μόνες τους και μπορούν να αποτελέσουν χρόνιο και πολύ δύσκολο πρόβλημα για τον ασθενή και τον χειρουργό.

Συνήθως στις περιπτώσεις αυτές υπάρχει απώλεια μυικού τοιχώματος, και το κοιλιακό τοίχωμα, εκτός από μεγάλο χάσμα (κήλη) έχει χάσει την λειτουργικότητα του, με αποτέλεσμα ο ασθενής να δυσκολεύεται να κάνει καθημερινές κινήσεις (π.χ να σηκωθεί από το κρεβάτι ή από ένα κάθισμα) αλλά και να αναπτύξει χρόνια προβλήματα με την μέση του.

5. Κήλη Spiegel, κήλη της ημισεληνοειδούς γραμμής. Κήλες του πλάγιου κοιλιακού τοιχώματος

Βρίσκεται στο πλάγιο κοιλιακό τοίχωμα, στο πλάγιο όριο του ορθού κοιλιακού.

Κατά κανόνα παρουσιάζεται με ένα μη συγκεκριμένο πόνο και αίσθημα βάρους στην περιοχή. Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει καθαρό κηλικό στόμιο και σάκος, αλλά προβολή του περιτοναίου από ένα σημείο όπου το τοίχωμα παρουσιάζει αδυναμία/ χαλάρωση (κήλη πλάγιου κοιλιακού τοιχώματος). Οι κήλες αυτές μπορεί να είναι ιδιοπαθείς ή να προκαλούνται από τραυματισμό, αμβλύ ή οξύ.  Δεν προκαλείται περίσφιξη. Η βέλτιστη μέθοδος αντιμετώπισης, είναι η λαπαροσκοπική «ενίσχυση» του τοιχώματος στο σημείο αυτό με πλέγμα.


Παναγιώτης Βαμβακάς Γενικός Χειρουργός

μηροκήλη

Οι µηροκήλες αντιστοιχούν στο 8-10% όλων των περιπτώσεων κήλης της βουβωνικής χώρας. Είναι πιο συχνές σε ηλικιωµένους ασθενείς και για τους άνδρες σε εκείνους µε παλαιότερη επέµβαση πλαστικής αποκατάστασης βουβωνοκήλης. Η επίπτωση στις γυναίκες είναι τετραπλάσια από αυτή των ανδρών, λόγω της µικρότερης συχνότητας της βουβωνοκήλης στις γυναίκες

διάβασε περισσότερα...

Σπάνιες κήλες

Η μετεγχειρητική κήλη μπορεί να εμφανιστεί σε κάθε σημείο της κοιλίας που έχει υποστεί
χειρουργική παρέμβαση στο παρελθόν. Η ουλή αντιπροσωπεύει μια ευαίσθητη περιοχή
όπου με την πρόοδο του χρόνου μπορεί να εξασθενήσει και να δημιουργηθεί κήλη...

διάβασε περισσότερα...

επιγαστρική κήλη

Η επιγαστρική κήλη θεωρείται είναι επικίνδυνος τύπος κήλης, διότι συχνά αναπτύσσει περίσφιξη. Η κατεξοχήν ενδεδειγμένη θεραπεία είναι η χειρουργική αποκατάσταση και µπορούν συνήθως να επιδιορθωθούν µε απλές ραφές. Ο χειρουργός πρέπει να γνωρίζει ότι αυτές οι κήλες είναι συχνά πολλαπλές(κήλη δίκην ελβετικού τυριού/Swiss-cheese defect ) και η επαρκής αποκάλυψη της λευκής γραµµής παρακείµενα της κήλης µπορεί να αποκαλύψει επιπρόσθετες κήλες.

διάβασε περισσότερα...

εσωτερικές κήλες

Η εσωτερική κήλη είναι μια κήλη που δεν παρατηρείται στο κοιλιακό τοίχωμα (δεν είναι ορατή ή ψηλαφητή εξωτερικά), αλλά εντός της κοιλιακής κοιλότητας. Οφείλεται συνήθως σε προηγούμενες επεμβάσεις, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα το σχηματισμό συμφύσεων

δIάβασε περισσότερα...


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΜΒΑΚΑΣ MD PhD

ΓΕΝΙΚΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

βουβωνοκήλη

Η βουβωνική περιοχή είναι η πιο συνήθης θέση για την εμφάνιση κήλης, η οποία και ονομάζεται βουβωνοκήλη. Αυτό συμβαίνει, επειδή το κοιλιακό τοίχωμα στη συγκεκριμένη ανατομική θέση δέχεται τεράστιες ενδοκοιλιακές πιέσεις, ενώ παράλληλα εμπεριέχει πολλές και σύνθετες ανατομικές δομές. Αναλυτικότερα, στη βουβωνική χώρα υπάρχει ο βουβωνικός πόρος. Πρόκειται για ένα λοξό κανάλι, διαμέσου του οποίου διέρχονται ο σπερματικός τόνος για τους άνδρες και ο στρογγύλος σύνδεσμος της μήτρας για τις γυναίκες, αιμοφόρα και λεμφικά αγγεία, καθώς και νεύρα. Επίσης, μέσα από τον βουβωνικό πόρο γίνεται η κάθοδος των όρχεων στους άρρενες κατά τη διάρκεια του σχηματισμού των ανατομικών δομών , οι οποίοι καταλήγουν στο όσχεο. Όταν δημιουργείται μία βουβωνοκήλη, σχηματίζεται ένας σάκος από το περιτόναιο,ένα εκκόλπωμα  δηλαδή, μια μεμβράνη που καλύπτει το περιεχόμενο του σάκου που προβάλλει από το εσωτερικό της κοιλιάς. Στον σάκο αυτό προσπίπτει  ενδοκοιλιακό περιεχόμενο που μπορεί να είναι επίπλουν, λεπτό έντερο και σπανιότερα παχύ έντερο ή ουροδόχος κύστη.Η βουβωνοκήλη διακρίνεται σε λοξή και ευθεία.

διάβασε περισσότερα..

ομφαλοκήλη

Στην ομφαλοκήλη η πρόπτωση του ενδοκοιλιακού σπλάχνου λαμβάνει χώρα είτε στην περιοχή του ομφαλού (γνήσιες ομφαλοκήλες) είτε λίγο παρακάτω από αυτόν (παρομφαλική κήλη). Οι παρομφαλικές εμφανίζονται συνήθως στους ενήλικες, ενώ οι γνήσιες ομφαλοκήλες εμφανίζονται συχνότερα στα παιδιά. Η συντριπτική πλειοψηφία των οµφαλοκηλών υπάρχει εκ γενετής. Το οµφαλικό έλλειµµα μπορεί να κλείσει αυτόµατα έως και το 20 έτος της ηλικίας στους περισσότερους ασθενείς. Οι οµφαλοκήλες που εµφανίζονται στους ενήλικες θεωρούνται επίκτητες. Οι ασθενείς στους οποίους υπάρχει µόνιµα υψηλή ενδοκοιλιακή πίεση από οποιαδήποτε αιτία, εµφανίζουν οµφαλοκήλη.Οι κήλες των ενηλίκων οφείλονται σε χαλάρωση και άνοιγμα των κοιλιακών τοιχωμάτων γύρω από τον ομφαλό. Συχνότερα εμφανίζονται σε γυναίκες και μάλιστα στις πολύτοκες και τις παχύσαρκες. Ο ασκίτης ή οξεία κοιλιακή διάταση (π.χ.  λόγω εντερικής απόφραξης) µπορεί να προκαλέσουν οµφαλοκήλη ή να επιδεινώσουν µια ασυμπτωματική ομφαλοκήλη.

 διάβασε περισσότερα...



μετεγχειρητική κήλη

Ως μετεγχειρητική κοιλιοκήλη  ορίζεται κάθε ψηλαφητό χάσμα του κοιλιακού τοιχώματος, με ή χωρίς διόγκωση, που εμφανίζεται μέσα σε 12 μήνες μετά από μια χειρουργική τομή στην κοιλία. Προκαλείται λόγω ατελούς επούλωσης του τραύµατος παλαιότερης χειρουργικής τοµής. Από όλες τις κήλες, οι μετεγχειρητικές θεωρούνται ως οι πιο δύσκολες και επίπονες στην θεραπεία και προβληµατίζουν, διότι έχουν µεγάλα ποσοστά επιπλοκών, αλλά και υποτροπών. Η χειρουργική αποκατάσταση μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης είναι σήμερα μια από τις προκλήσεις με τις οποίες ο χειρουργός θα έρθει αντιμέτωπος καθώς αποτελεί συχνή επιπλοκή κάθε προηγούμενης χειρουργικής επέμβασης κοιλίας. Οι μετεγχειρητικές κήλες, χωρίς θεραπεία, μεγαλώνουν με την πάροδο του χρόνου, δημιουργούν αίσθημα πόνου στον ασθενή και τελικά παγίδευση του εντέρου, απόφραξη και ενδεχόμενη νέκρωση. Πολλοί από τους παράγοντες που οδήγησαν στη δηµιουργία µιας µετεγχειρητικής κοιλιοκήλης, παραµένουν και µετά την αποκατάστασή της. Μερικοί από αυτούς µπορεϊ να µειωθούν κατά την προεγχειρητική προετοιµασία, ενώ άλλοι είναι μόνιμοι ή και χειροτερεύουν προοδευτικά.
Οι κοιλιοκήλες αποτελούν μία πολύ συχνή χειρουργική πάθηση. Σήμερα στις Η.Π.Α. εκτελούνται ετησίως 2 εκατομμύρια επεμβάσεις αποκαταστάσης κηλών των κοιλιακών τοιχωμάτων. Από αυτές το 15% αφορούν μετεγχειρητικές κήλες.  Η οικονομική επιβάρυνση από την αποκατάσταση όλων αυτών των κηλών έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα υψηλή και στις Η.Π.Α. έχει υπολογιστεί ότι δαπανώνται 3 δις δολάρια ετησίως, που αφορούν νοσηλεία και απώλεια εργατοωρών.Συγκρίνοντας τις χειρουργικές κοιλιακές τομές ο κίνδυνος δημιουργίας μετεγχειρητικής κήλης μετά από μέση κοιλιοτομή είναι 10%  σε εγκάρσιες τομές 7,5% και σε παράμεσες τομές 2,5%. Η συχνότητα σε σχέση με το φύλο είναι 1:1.
διάβασε περισσότερα...